Ο Κόζιακας, ένα βουνό κυριολεκτικά στα πόδια μας, είναι μια πρόκληση για ημερήσιες εξορμήσεις. Ο αριθμός και η ποικιλία των διαδρομών που προσφέρει είναι ανεξάντλητες, έτσι ώστε ποτέ δεν λέμε όχι για μια ανάβαση στις πλαγιές ή στις κορυφές του.

Το Ζαγόρι αποτελεί πάντα σημείο αναφοράς για κάθε πεζοπόρο και ορειβάτη, για κάθε ταξιδευτή. Όχι τυχαία, τα μονοπάτια του περιδιαβαίνουν άνθρωποι από όλη την Ελλάδα και το εξωτερικό. Είναι ο τόπος που συνδυάζει το έξοχο φυσικό περιβάλλον με την ιδιαιτερότητα της αρχιτεκτονικής. Οικισμοί – κομψοτεχνήματα σκαλισμένα στην πέτρα συνδέονται με καλοσυντηρημένα και επαρκώς σημαδεμένα μονοπάτια μέσω πέτρινων γεφυριών μοναδικής ομορφιάς και πρωτοτυπίας. Στην τελευταία μας επίσκεψη στην περιοχή είχαμε την ευκαιρία να περπατήσουμε σε τρία χαρακτηριστικά μονοπάτια, το καθένα με τις δικές του ιδιαιτερότητες και ομορφιές.

Έτσι όπως προβάλλουν τα σπίτια της Σαμαρίνας στην πλαγιά του Σμόλικα είναι μια έκπληξη για όλους μας.
Η ανάμνηση της τελευταίας επίσκεψής μας στο χωριό χρόνια πριν, δεν έχει καμία σχέση με αυτό που τώρα βλέπουμε.
Μοιάζει με κωμόπολη και όχι με τόπο παραθερισμού ξενιτεμένων Σαμαρινιωτών. Πλήθος νέων σπιτιών, όλα με τσίγκινες σκεπές για να γλιστρά το χιόνι, κόκκινες πυραμίδες στο πράσινο φόντο της πλούσιας βλάστησης.

Μετά από 10 χρόνια. Ξανά με ένα σακίδιο βαρύ στις πλάτες ανηφορίζουμε για το οροπέδιο των Μουσών. Η 70η Πανελλήνια Ορειβατική Συνάντηση (Π.Ο.Σ.) απέχει 10 χρόνια ακριβώς από την τελευταία φορά που έγινε στον Όλυμπο. Μέσα σε αυτή τη δεκαετία πολλά, πάρα πολλά πράγματα άλλαξαν. Μόνο το μυθικό βουνό μένει ίδιο, για να μας θυμίζει το θνητό της ύπαρξής μας. Από την παλιά παρέα απομείναμε μόνο δύο.  Όλοι οι υπόλοιποι είναι νέα μέλη και φίλοι του συλλόγου. Φθορά του χρόνου ή φυσική ανανέωση; Ας κρατήσουμε την αισιόδοξη άποψη.