4 ερωτήσεις στον Κώστα Τσιναρίδη, ιατρό-ζωγράφο

 ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΣΤΟΝ ΤΑΣΟ ΠΛΕΝΤΖΑ

Επηρεασμένος από το επάγγελμά του (γιατρός ακτινολόγος) ο Κώστας Τσιναρίδης ανακάλυψε μια νέα τεχνική στην τέχνη της ζωγραφικής να δημιουργεί τα έργα του, όχι με πινέλο, αλλά με σύριγγα.

Πίσω από τις κουρτίνες του παράλογου θεάτρου

Γράφει ο Πολίτης Βάιος Φασούλας

Οι «σοφοί» και οι «αρχιτέκτονες» της κομματικής Ελλάδας, σίγουρα θα βλέπουν εφιάλτες στον ύπνο τους απ’ το τρίξιμο των κοκάλων του αρχαίου Καλλικράτη, του οποίου η μνήμη όχι μόνο ποδοπατήθηκε από ονάγρους-συνοδοιπόρους του αυταρχισμού και της δήωσης, αλλά πίσω από τον Αρχαίο αυτόν Έλληνα κρύβονται οι ποταπές προθέσεις της Κεντρικής Εξουσίας και του εξανδραποδισμένου «Κράτους» του οποίου, ο κεντρικός ρόλος και σκοπός του είναι μια προπαρασκευαστική περίοδος για την πραγματική χωροταξική-χαρτογράφηση της Ελλάδας. Στο δημόσιο χρέος, στις άσκοπες και μάταιες θυσίες των Πολιτών που λεηλατούνται σφόδρα με τα σκληρά μέτρα, με τους φόρους, την ακρίβεια, τους… μισθούς τους αίσχους και της ντροπής και τα βαθιά ψαλιδίσματα των κούρων του αυταρχικού-κομματικού κράτους σε όλα τα ταμία, το κερασάκι «Καλλικράτης» δεν ήρθε τυχαία ούτε έπεσε από τον ουρανό, αλλά είναι προϊόν των κομμάτων εξουσίας μεταξύ και της Κοινοβουλευτικής Αριστεράς, η οποία στάθηκε ανίκανη και κατά συνέπεια άχρηστη των περιστάσεων της τελευταίας τριακονταπενταετίας.

Μαζί με τα προσχήματα η κυβέρνηση εξαπολύει έναν ορυμαγδό από απροκάλυπτα ψέματα για να επιβάλει τα βάρβαρα και προαποφασισμένα αντιασφαλιστικά μέτρα.

Ψέμα πρώτο: «Με την εξίσωση των ορίων ηλικίας ανδρών και γυναικών στο δημόσιο η Ελλάδα συμμορφώνεται με την απόφαση του Δικαστηρίου Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων».

…περιστερώνες της δημοκρατίας…!!

Γράφει ο Πολίτης Βάιος Φασούλας

Πριν περάσουμε στο κύριο σχόλιό μας, θα θέλαμε να στείλουμε τα θερμά συλλυπητήρια μας στην οικογένεια του Αδικοχαμένου αστυνομικού Γιώργου Βασιλάκη, που στις 24 Ιουνίου του 2010 έχασε τη ζωή του και να ευχηθούμε, στην οικογένειά του, δύναμη και κουράγιο. Πολλά λέγονται, πολλά ακούγονται, όμως ο θάνατος δεν συγκινείται! αν η κάθε οικογένεια θέλει την ακεραιότητά της και την ασφάλειά της. Αυτός σφραγίζει (σφράγισε) το σπίτι του με μαύρο, πόνο και θλίψη.